And lend your voices only to sounds of freedom
No longer lent your strength to that
which you wish to be free from
Fill you lives with love and bravery
And we shall lead a life uncommon
There are plenty of people who pray for peace
But if praying were enough it would have come to be
Let your words enslave no one and the heavens will hush themselves
To hear out voices ring out clear
with sounds of freedom
sounds of freedom
Come on you unbelievers, move out of the way
there is a new army coming and we are armed with faith
To live, we must give
To live
And lend out voices only to sounds of freedom
No longer lend out strength to that which we with to be free from
Fill your lives with love and bravery
And we shall lead…
Lend out voices only to sounds of freedom
No longer lent out strength to that which we with to be free from
Fill you lives with love and bravery
And we shall lead a life uncommon

Dus wat doen we? We verzinnen dingen om te doen. Om te moeten. Onbewust, dat wel, maar we doen het wel. Ik doe dat wel. Hoewel ik weet hoe mooi het is niks te hoeven en verbonden te zijn met jezelf, doe ik dat ook. Ik moet bijvoorbeeld deze weblog schrijven. Hoewel ik op een dieper niveau weet dat het moment dat ik dat ga doen het goede moment is om het te doen en als ik het niet doe, het blijkbaar nog niet het goede moment was. Volg je me nog? Het komt er op neer dat ik deze weblog niet hóef te schrijven. Ik maak mezelf wel al een paar dagen gek met het idee dat dat moet. En ik moet opdrachten acquireren, mensen contacten, wasjes draaien, het huis schoonhouden, kaartjes sturen aan mensen die mijn aandacht verdienen, telefoontjes plegen, enz enz. Honderdduizenden dingen moet ik, terwijl maar één ervan echt moet en dat is niks hoeven! Ik ben aan ‘t leren niks te hoeven om mensen te kunnen helpen niks te hoeven. En om mijn eigen lichtje te ervaren, hoe eng dat ook is. En echt moeilijk…

Meer hoef ik niet te schrijven. Nu ga ik verder lekker voor me uit zitten staren. Of dingen doen die ik niet hoef, maar gewoon doe. Omdat het leuk is. Omdat het zich aandient. Wat een bevrijding…wat een licht.

Wel ben ik nog benieuwd naar hoe jij dat ervaart: dingen moeten. Deze weblog schrijf ik op zondag, echt zo’n dag waarop je waarschijnlijk het liefste niets zou hoeven, maar waarop je allerlei dingen hebt bedacht om te moeten. Of niet? En hoe doe je dat op vakantiedagen? Lukt het niets te hoeven en wat voor tips heb jij?
Ik sta open om nog meer te leren over niks hoeven. Maar het hoeft natuurlijk niet.

Dat vind ik mooi. ‘You teach best what you most need to learn’, zegt Richard Bach. In het Nederlands zou dat worden ‘je leert het best wat je het meest nodig hebt te leren’. En zo is het. In werkelijkheid is er geen verschil tussen leren en leren.

Datgene wat je doceert, traint, overbrengt, coach, predikt, uitdraagt, instrueert of onderwijst leer je jezelf. We kúnnen elkaar niet eens iets aanleren. Iedereen kan alleen

zichzelf iets aanleren, onder begeleiding van iemand die de leraar in jezelf wakker maakt.

Het stoort mij dan ook dat er op veel plekken volgens het principe van leerling/leraar, trainer/trainee of coach/coachee geleerd wordt. In zulke situaties wordt het innerlijk weten van zowel de leraar als de leerling niet gebruikt of ontwikkeld. Ik geloof dat iedereen diep in zich weet wat er nodig is. Wat er nodig is te leren, wat er nodig is te onderwijzen, wat er nodig is te doen om vaardigheden naar boven te halen bij zichzelf óf bij een ander. Dat betekent niet dat er geen kennis meer te vergaren of over te brengen is. Het betekent wel dat de leraar niet degene is die bepaalt wat er te leren is. En dat de leerling niet bepaalt wat de leraar gaat leren. Het betekent ook dat de leraar niet meer of beter is en de leerling niet minder of slechter in het te leren. Alle kennis en vaardigheden zijn in potentie al bij iedereen aanwezig, het enige wat leraren en leerlingen moeten doen is er contact mee maken.

Als leraar en leerling, trainer en trainee, coach en coachee verbonden zijn met zichzelf kan vanuit innerlijk weten geleerd worden. Dat betekent dat de leraar zich realiseert dat ze onderwijst wat ze zelf het meest te leren heeft, dat de leerling zich realiseert dat ze alleen van zichzelf kan leren en niet door over te nemen wat de leraar zegt of doet, dat alleen in verbinding met elkaar het bewustzijn kan ontstaan vanwaaruit geleerd kan.

Ik gebruik liever de termen training en coaching voor mijn aanbod niet, omdat voor mij bovenstaande gedachten met die termen verweven zijn. Rust, bewustzijn en groei ervaren kan ik alleen leren door het zelf te leren; onderwijzen door het zelf te leren; leren door het zelf te onderwijzen. In verbinding.

Volg geen training, coaching of les. Leer van je eigen wijsheid. Vraag, indien nodig, hulp om je eigen wijsheid te ontwaken. En neem dit advies niet zomaar aan…

De sportschool is een klein universum waar mensen komen omdat ze moeten sporten. Of dat vraag ik me in ieder geval af als ik zit op te warmen op een fiets en de ruimte rondkijk. Zou hier iemand zijn die dit echt met alles in zich wil? Of móet je sporten? En van wie moet je dan sporten? Bij zulke dilemma’s stel ik mezelf altijd de vraag wat ik zou doen als niemand weet wat je doet of, in dit geval ook, hoe je eruit ziet. Zou je gaan sporten als je niet aan iemand vertelt dat je sport? Zou je gaan sporten als je niet weet dat het mode-ideaal maatje 38 is? Ik ga in ieder geval ook om te verwonderen.

Ik ken geen plek, afgezien van de rustruimte van de sauna op zondag, waar zoveel mensen gapen als in de sportschool. Gapend, leeg voor zich uit starend zie ik mensen op fitnessapparaten zitten. De tijd in de sportschool lijkt een moment te zijn waarop de dingen even vertragen. Waar je even met jezelf bezig mag zijn en even nergens aan hoeft te denken. Waar even niets hoeft..behalve dat sporten dan. Dat klinkt tegenstrijdig, maar dat is het niet. Het lichaam gaat in de actie, maar het brein hoeft even niet te denken. Alleen te gapen….

Dat hebben wij nu nodig om rust te voelen. We staan op een fiets, roeiapparaat, trap of rollende ondergrond die niet vooruitkomt, om vooruit te komen. Om rust te ervaren. Misschien de beste afspiegeling van hoe we ons normaliter voelen: hard rennend, zonder echt vooruit te komen? Fietsend zonder een centimeter af te leggen? Klimmend op een stepapparaat zonder hogerop te komen? En heel druk zijn…Met het enige verschil dat in de sportschool niets hoeft. In de sportschool hoef je niet na te denken. Je hoeft nergens heen. Je kan nergens heen.

Door alleen al alle impulsen die dagelijks op ons afkomen weg te nemen, ervaren wij rust. Hardlopen en niet vooruitkomen, maar wel stilstand ervaren, geeft ons rust. Even stilstaan, al sta je dan niet echt stil. Het hoofd wordt rustig en we maken contact met ons lijf. We verbinden met onszelf.

We maken verbinding met onszelf in de sportschool. Dat is één van de manieren waarop we dat tegenwoordig doen. Mooi, maar het heeft ook iets kunstmatigs. Dat werd me nog duidelijker bij het zien van het groepje te dikke kinderen dat in de sportschool traint: totaal verveeld zitten ze op het roeiapparaat, kunnen zich er moeilijk toe zetten om te fietsen en staan stil op de loopband zodra de begeleider niet kijkt. Logisch! Die kinderen willen tikkertje spelen, wedstrijdjes rennen tegen elkaar, voetballen, spelen. Als ik het zo opschrijf word ik er weer een beetje kwaad van.

Spelen. Het gebrek aan spel, lol, enthousiasme is wat het sporten in de sportschool voor mij zo kunstmatig maakt. Voor ons volwassenen is het al jammer dat we dat niet zo vaak doen, voor kinderen helemaal.

En toch, toch is het mooi dat we in de sportschool even ervaren hoe het is om niks te hoeven…

William Blake