Even alleen

Vorige week was ik een aantal dagen in Nederland. Om familie te bezoeken, spullen voor de boot op te halen en te kopen, maar ook om even alleen te zijn. Samen ondernemen en werken betekent in ons geval dat wij bijna altijd bij elkaar zijn op ons schip waar niet veel ruimte is. Daarom is het fijn om soms even echt alleen te zijn, voor ons allebei.

Bob is aan de boot gaan klussen en ik zat in Nederland in een luxe stacaravan op een camping aan het Veluwemeer (gelukkig wel aan het water…). Hoewel we elkaar na 2 dagen alweer erg misten, brengt het alleen zijn ons allebei altijd veel. Ik merkte al bij het weggaan dat ik weer even helemaal zelf ging bepalen wat ik ging doen. Hoe laat ik wegging, wat ik op het vliegveld ging doen en hoe ik van Schiphol bij mijn bestemming kwam. En dan een aantal dagen zelf weten wat ik eet, of ik mijn spullen opruim of niet en wat ik ga doen de hele dag. Lekker in de zon een boek lezen met een stroopwafel bijvoorbeeld.

Het is niet zo dat je die dingen allemaal niet kunt doen als je partner in de buurt is, maar het voelt toch anders. Ik denk dat ik toch meer rekening houd met de ander dan ik doe als ik alleen ben. Dat is niet erg, vind ik, als ik me er soms maar weer even bewust van word. Bij terugkomst voelde ik weer hoe het was even los te zijn geweest en hoe het is om dan weer samen te zijn.

Zo af en toe even los te zijn van het systeem waarin je zit, of dat nu je relatie, je gezin, vriendengroep of werk is, geeft vrijheid. Omdat je je bewust wordt van hoe je beïnvloed wordt door het systeem, kan je kiezen wat je wel volgens het systeem doet en wat niet. Waar je wel aanpast en waar je misschien toch wat vaker je rotzooi gewoon rond laat slingeren, of niet overlegt wat je wanneer gaat doen op een dag, of vraagt of de ander ook iets wil drinken. Voor zover je partner of het systeem dat ook ok vindt natuurlijk. Je bent dan misschien wel weer iets meer jezelf dan je voor zo’n ‘retraite’ uit het systeem was. En mensen die zichzelf zijn, zijn leuk. Toch?

Nu is de uitdaging dat doen wat ik zelf wil (tot een bepaalde hoogte) vast te houden terwijl we 24 uur per dag samen zijn op onze boot. Dat is een leuke uitdaging en best moeilijk, maar een hele goede oefening voor als er straks weer veel klanten aan boord zijn, waar ik graag veel voor doe, maar waar ik me ook niet te veel aan wil aanpassen. Waar ik, voor zover de grenzen van dat systeem het toelaten, doe waar ik zin in heb. Om mezelf te blijven. Mijn leukste versie….

Dat levert af en toe alleen zijn op. Best veel toch?!

Thuis is niet op vakantie

We beginnen ons al een beetje thuis te voelen in Kroatië. Het is een intrigerend proces, je ergens thuis gaan voelen. Het kost tijd, maar het leert je ook veel over jezelf. Je wordt geconfronteerd met hoe je de dingen doet en hoe dat anders is op de nieuwe plek waar je je thuis wilt gaan voelen. Kortom, je thuis voelen is anders dan op vakantie zijn.

Ons leven op de boot voelt vaak als vakantie, maar is het niet. Wij proberen ons hier thuis te voelen tussen de Kroaten. Langzaam verkennen we in een steeds grotere straal om ons heen ons thuis. Waar de goede supermarkten zitten met lekkere (en betaalbare) kaas, wijn en brood. Waar het postkantoor is, een goede kluswinkel voor klussen aan de boot en welk kraampje op de markt het lekkerste fruit voor de beste prijs heeft….

En na een gesprek met onze Kroatische jachtmanager weten we ook meer over hoe de mensen hier leven. Wat vinden ze belangrijk, hoe is het leven, waarin zijn de Kroaten wat minder leuk, hoe is de politiek, dat soort dingen. Ook dat maakt dat ik me meer thuis voel. Hoe beter ik de mensen snap, ook al versta ik ze niet, hoe meer ik me verbonden met ze voel.

Hoe meer we dus weten over onze omgeving, hoe meer we ons thuis voelen.

De afgelopen dagen heeft het hier flink geregend (!) en zaten we veel binnen in ons schip. Daar zittend, realiseerde ik me dat het binnen in de boot altijd zo is, dat het niet uit maakt waar we zijn, want je ziet van binnen zo weinig door de kleine raampjes, dat het overal kan zijn. Binnen voelt het altijd als thuis, waar we ook zijn. Met de lekkere kussens die we hier hebben, de leuke boeken, ons laptopje met een leuke serie erop en ons lekkere knusse bed. Altijd thuis, waar we ook zijn.

Ik dacht daarbij aan de analogie die ik vaak gebruik van het inrichten van je innerlijk als je thuis. Dat je precies weet welke van je lievelingskleuren de muren hebben in ‘jouw huisje’, waar die lekkere stoel staat, hoe het ruikt, hoe het bed voelt waar je op uit kan rusten, hoe het licht naar binnenvalt en vooral wie er in je huisje binnen mogen komen en wie niet. Het is volgens mij van belang je innerlijke thuis precies zo te houden zoals jij het wilt hebben, zodat het altijd als thuis voelt, waar je ook bent. Het vraagt aandacht en tijd om het schoon te houden en soms het interieur te veranderen als dat nodig is.

Met dat in gedachte ga ik de volgende keer dat er weer gasten aan boord zijn geweest ons thuis opruimen en schoonmaken. Samen met onze boot, werk ik aan mijn innerlijke huis. Zodat het altijd thuis blijft, waar ik ook ben en wat er ook om mij heen gebeurt….

Land in zicht!

We komen vandaag aan in Trogir, Kroatië. Onze thuishaven voor de aankomende maanden. We zijn 4 weken onderweg geweest van Barcelona, via Menorca, Sardinië, Sicilië en de laars van Italië naar het prachtige Kroatië. Ik ben blij dat we er zijn. Het was een mooie reis, maar nu is het ook fijn even niet meer elke dag ergens heen te hoeven.

Het onderweg zijn heeft steeds anders aangevoeld. Soms vliegen de dagen en uren voorbij en soms lijkt het eindeloos te duren voordat je bent op de plek waar je wilde komen. Mij is opgevallen dat de stukken die we zonder land in zicht voeren sneller leken te gaan. Dat waren de oversteekjes die 24 uur of langer duurden. De laatste dagen hebben we steeds land in zicht en hoewel we kleinere stukken afleggen, lijken ze toch langer te duren.

Het lijkt mij dat als elke tussenstap van de route die je aflegt naar je doel te zien is, je die route bewuster aflegt. Je ziet waar je bent, hoeveel je hebt afgelegd en wat je nog moet doen om bij je doel te komen. Dat kan prettig zijn. Het maakt de route bewust. Maar het kan ook langer duren, juist omdat je zo bezig bent met de reis.

Het zou zo kunnen zijn dat als je onderweg af en toe even het land uit zicht raakt, je in een meer ontspannen zijn terecht komt. Je bent wel onderweg en je koers staat, maar je laat elke stap van de route even los. De tijd lijkt sneller te gaan en je bent niet steeds bezig met je route, maar meer aan het zijn in het moment. Zo was het in ieder geval op deze route bij ons aan boord.

Voor allebei de manieren lijkt me iets te zeggen. Soms even precies weten hoever je nog van je doel af bent en hoe lang het nog duurt en soms vooral even het land uit zicht laten gaan. Er even op vertrouwen dat je de goede richting opgaat en drijven op de golven…..

Dank je wel, Tonijn

We hebben een tonijn gevangen! Elke dag sleept onze hengel dapper achter onze boot aan. Met een geel of geel plastic octopusje eraan, want dat blijken tonijnen gek genoeg lekker te vinden. Dagen, weken en maanden vangen we niks. De mannen aan boord twijfelen aan het jagersinstinct van Bob en speculeren eindeloos over de juiste hengel, het geschikte aas en de optimale vaarsnelheid.

Hoewel dat al heel vermakelijk is, was het toch leuk dat we op Koningsdag ook echt een tonijn vingen. Succes! Vangst!
Een prachtige tonijn met een glinsterende regenboogkleurige huid, scherpe rugvinnetjes die vernuftig in- en uitklappen en een gespierd lijf wat gemaakt is om door het water te speren. En wij gingen ‘m doodmaken… Eerst verdoven met alcohol in de kieuwen en dan z’n kop eraf gehakt. Wel een beetje ‘humaan’ natuurlijk, dat slachten..
Al enige tijd geleden heb ik besloten dat ik wil kunnen zien hoe de vis geslacht wordt die ik eet. Anders vind ik mezelf hypocriet. Zijn kop ging eraf en ingewanden eruit. Vol bewondering bekeek ik de onthoofde tonijn die stijf werd in een emmer en vroeg mezelf af of ik deze prachtige vis echt ging opeten.
Tja, ik ben geen vegetariër, dus ook deze volmaakte vis ga ik eten, ook al ligt ie niet gefileerd in een blauw plastic bakje uit de supermarkt…. En als ik deze vis niet eet, kan ik ook geen volmaakte wortels of schitterende bietjes eten, vind ik. Het is allemaal leven, in mijn wereld. Er is geen verschil.

Toen bedacht ik me hoe dankbaar ik deze mooie vis ben dat ik m mag eten. En de bietjes en wortels dus ook. Extra dankbaar als ik bij de perfectie en schoonheid van deze tonijn stilsta.

En het laat me ook beseffen hoe mooi en perfect we zelf allemaal zijn. Net zo mooi ook als een tonijn, een wortel en een bietje. Zoals een vriend van mij eens zei toen we samen naar een adembenemende zonsondergang keken: ‘en zo mooi zijn wij zelf nou ook’. En we zijn t waard om het moois van de natuur op te eten.

Dank je wel, tonijn, dat je me de schoonheid van ons eten hebt laten zien en ik vanavond mijn pizza met salami, garnalen of rucola met extra veel dankbaarheid en liefde naar al het moois op de wereld opeet!

Natuurkracht

We zijn aangekomen op Sicilië. De oversteek van Menorca naar Sardinië was pittig. We hadden vrij harde wind en hoge golven tegen. Dat betekent dat de boot bij elke golf wordt opgetild en op het water klapte. De wind stond hard tegen ons in en het was koud. Van slapen was geen sprake, hoe moe ik ook was na mijn gelopen wachten. Aan het einde van de nacht kwam er ook nog een stormwaarschuwing met onweer binnen op de marifoon. Daar zat ik helemaal niet op te wachten…

Read More »

(Weers)verwachtingen

Ons eerste stukje van de oversteek van Barcelona naar Kroatië zit erop. We zijn in 28 uur naar Menorca gevaren. Een prachtige, rustige oversteek met walvissen, dolfijnen die om de boot heen sprongen, maanvissen, lichtgevende algen die wolken van groen licht achter ons aan maakten en de helderste sterrenlucht die ik in een aantal maanden heb gezien…. En ook het schommelen van de boot waar ik weer aan moest wennen, een koude wind die vrijwel tegen ons in stond en een doorwaakte nacht.

Vertrekken en aankomen

Naast De Effe Niks Hoeve, ben ik mede-eigenaar van BO4Sailing. Wij organiseren zeilvakanties. Hier schrijf ik over mijn ervaringen als schipper en host op ons zeilschip. Ik geloof in niks hoeven: kijken wat je in je leven moet en of je dat wel moet. Ik schrijf over je vrij voelen op het water, met anderen en in je onderneming. Over loslaten en vasthouden, over drukte en rust en over samen en alleen. En over de uitdagingen daarin.

We zijn weer op de boot. De afgelopen weken hebben we ons tijdelijke huurhuis leeggemaakt en veel van onze bezittingen in de opslag gezet. En er ging een heleboel terug naar de Kringloop. Ik word wel blij van alles weer inpakken. Afscheid nemen van spullen, weggooien, opbergen, leegmaken. Elk kastje wat weer leeg was maakte me blij. Het geeft mij rust om geen spullen te hebben, het voelt licht. Ik wist al van het leven aan boord dat we maar heel weinig nodig hebben en dat bleek in huis ook zo te zijn. De spullen in mijn leven wil ik graag een middel laten zijn om te leven en geen doel op zich. En als ze alleen een middel zijn, voldoen ze al heel snel aan de eisen die ik eraan stel.

Read More »

Hoe doe jij dat, niks hoeven?

In mijn vorige blog schreef ik heel wijs: you teach best what you most need to learn. En zo is het: ik leer graag niks hoeven, maar wat is het moeilijk! Het klinkt natuurlijk heel makkelijk. Je ontdoet je simpelweg van alle dingen die je moet en je ervaart ruimte om te groeien. Maar…zoals Mandela al zei: het is doodeng om ruimte te ervaren, want dan ervaren we ons eigen lichtje. Dan komen we onszelf pas echt tegen. Read More »

Lessen in leren

Het Nederlands heeft maar één werkwoord voor zowel het vergaren van kennis en vaardigheden als het doceren van die kennis en vaardigheden.

Dat vind ik mooi. ‘You teach best what you most need to learn’, zegt Richard Bach. In het Nederlands zou dat worden ‘je leert het best wat je het meest nodig hebt te leren’. En zo is het. In werkelijkheid is er geen verschil tussen leren en leren.

Datgene wat je doceert, traint, overbrengt, coach, predikt, uitdraagt, instrueert of onderwijst leer je jezelf. We kúnnen elkaar niet eens iets aanleren. Iedereen kan alleen

Read More »

Niks hoeve in de sportschool

Sinds enige tijd sport ik bij een sportschool. Een bron van lichaamsenergie en vooral verwondering.

De sportschool is een klein universum waar mensen komen omdat ze moeten sporten. Of dat vraag ik me in ieder geval af als ik zit op te warmen op een fiets en de ruimte rondkijk. Zou hier iemand zijn die dit echt met alles in zich wil? Of móet je sporten? En van wie moet je dan sporten? Bij zulke dilemma’s stel ik mezelf altijd de vraag wat ik zou doen als niemand weet wat je doet of, in dit geval ook, hoe je eruit ziet. Zou je gaan sporten als je niet aan iemand vertelt dat je sport? Zou je gaan sporten als je niet weet dat het mode-ideaal maatje 38 is? Ik ga in ieder geval ook om te verwonderen.

Read More »